Перевод текста песни Landszaft z kroplą krwi - Jacek Kaczmarski

Landszaft z kroplą krwi (оригинал)

Za oknem jest łąka, jak dżungla obfita
Źdźbeł, liści i łodyg w labirynt poryta
Przez niezmordowane dżdżownice
Za łąką - jezioro, w jeziorze dzieciaki
Pluskają się co dzień bez celu, dla draki
By drżeć mieli o co rodzice
Jezioro się kończy łagodnym wzniesieniem
Na którym się pasą pod wieczór jelenie
I kosiarz się zmierzchem zachłyśnie
Wzniesieniem przesuwa się brzytwa liliowa
I kroplą po ostrzu jej spływa krwi owal
Gdy przetnie już słońce — jak wiśnię
Psy milkną, dzieciaki przestają rozrabiać
W szuwarach histeria panoszy się żabia
I tryton w akwarium zamiera…
I ty — nagle cicha — nie spuszczasz mnie z oka
W bezruchu twych ramion jest prośba głęboka
Bym blisko był - tutaj i teraz
To noc tylko — mówię - nie pierwsza… — przerywasz
Na usta dłoń kładziesz, kapłanka żarliwa
Bym w złą czegoś nie rzekł godzinę
Objęta — w przeczutą wsłuchujesz się grozę
Za ścianą świat miota się w telewizorze
Na własną się łaszcząc padlinę
Za oknem nic nie ma, nic nie ma, nic nie ma!
Więc trzymam się ciebie rękami obiema
By wiedzieć, że chociaż ty jesteś
I toczy nas noc po przepaściach ciemności
Splecionych jak węże w znak nieskończoności
Swych skór ogłuszone szelestem
Podwójne nam tętno godziny odmierza
Leżymy pośrodku rybiego pęcherza
I ciemne unosi nas morze
Nie od nas zależy, co z nami się stanie
Więc ujrzeć próbuję na drżącej membranie
Zmierzch, łąkę i dzieci w jeziorze
Za błoną się wiją płomieni jelita
Krtań ognia zmiażdżone dżdżownice połyka
Aż przestrzeń od żaru drga
I pęka nasz pęcherz, jak mydlana bańka…
Leżymy bezbronni na dłoni poranka
Nie w mocy, by cieszyć się z dnia

Ландшафт из капли крови (перевод)

За окном луг, похожий на обильные джунгли
Стебли, листья и стебли в укоренившемся лабиринте
Сквозь неутомимых дождевых червей
За поляной - озеро, дети в озере
Каждый день плескаются бесцельно, для сволочи
Что родители должны дрожать
Озеро заканчивается пологим подъемом
На чем пасутся олени вечером
И косарь задохнется в сумерках
Сиреневая бритва движется в гору
И овал крови стекает по ее лезвию
Когда солнце пересекает - как вишня
Собаки перестают говорить, дети перестают создавать проблемы
В камышах истерика распространяется на лягушку
А тритон в аквариуме умирает...
А ты - вдруг тихий - не своди с меня глаз
В тишине твоих рук есть глубокая молитва
Могу ли я быть рядом - здесь и сейчас
Это только ночь - говорю - не первая... - ты остановись
Ты кладешь руку на губы, усердная жрица
Чтобы я не сказал что-то не так через час
Обнял - ты слушаешь ужас своим предчувствием
За стеной мир бьется по телевизору
Побалуйте себя падалью
За окном ничего нет, ничего, ничего!
Так что я держусь за тебя обеими руками
Знать, что, по крайней мере, ты
И ночь катит нас сквозь бездну тьмы
Сплелись, как змеи в знаке бесконечности
Их шкуры оглушены шорохом
Двойная частота сердечных сокращений часов измеряется нами
Лежим посреди рыбьего пузыря
И темное море поднимает нас
Не от нас зависит, что с нами происходит
Так что я пытаюсь увидеть на дрожащей мембране
Сумерки, луг и дети в озере
Пламя кишечника скручивается за мембраной
Гортань огня заглатывает раздавленных дождевых червей
Пока пространство не завибрирует от жары
И наш мочевой пузырь лопается, как мыльный пузырь...
Лежим беззащитно на ладони утра
Не в силах наслаждаться своим днем