Перевод текста песни Hiob - Jacek Kaczmarski, Zbigniew Lapinski, Przemyslaw Gintrowski

Hiob (оригинал)

Ta wyprawa była dla nas przyjemnością
Kiedy z gór zeszliśmy w kwitnące doliny
Parobcy porzucili domy broń i stada
Obrońcy zginęli śmiercią bohaterską
Równaliśmy z ziemią winnice i zasiewy
Nasze ręce dymiły ludzką krwią i tłuszczem
I z całej krainy nie pozostał po nas
Kamień na kamieniu ani zdrowy człowiek
Widzieliśmy łupów naszych właściciela
Cały w strupach i wrzodach trwał w pogorzelisku
Tuż przed naszym najazdem stracił wszystkie dzieci
W gruzach domu przez piorun zburzonego w nocy
Nie znał chyba ten człowiek łaski swego Boga
Lecz wielbił Go nadal choć nieludzkim głosem
Staliśmy milcząc dobić ktoś go chciał z litości
Ale stracił śmiałość wobec takiej wiary
«Gdy zgwałcili mi żonę - sławię słodycz jej ciała
Braci synów już nie ma — ja wciąż z nimi rozmawiam
Roztrzaskali domostwo — ja kamienie całuję
Zawlekli mnie na śmietnik — w słońce się wpatruję
Zmiażdżyli mi podbrzusze — miłość nie da się zgubić
Wyszarpali mi język — więc palcami coś mówię
Wykłuli mi źrenice — myśl się z myślą zaplata
Dzięki Ci Boże!
Stworzyłeś najpiękniejszy ze światów!*»
Wódz gotowych na wszystko bitnych górskich plemion
Chciałbym być bogiem takich jak ten człowiek ludzi
Jeden starczył by dźwignąć i utrzymać w górze
Świat Boga i nicość przez Niego mu daną
Chociaż zniszczyć Go jednym mógł wzruszeniem ramion
«Gdy zgwałcili mi żonę - sławię słodycz jej ciała
Braci synów już nie ma — ja wciąż z nimi rozmawiam
Roztrzaskali domostwo — ja kamienie całuję
Zawlekli mnie na śmietnik — w słońce się wpatruję
Zmiażdżyli mi podbrzusze — miłość nie da się zgubić
Wyszarpali mi język — więc palcami coś mówię
Wykłuli mi źrenice — myśl się z myślą zaplata
Dzięki Ci Boże!
Stworzyłeś najpiękniejszy ze światów!»

Иов (перевод)

Эта поездка была для нас удовольствием
Когда мы спускались с гор в цветущие долины
Фермеры бросили свои дома, оружие и стада
Защитники пали смертью храбрых
Мы сравняли с землей виноградники и посевы
Наши руки окурены человеческой кровью и жиром
И от всей земли не осталось за нами
Камень о камень, не здоровый человек
Мы видели добычу нашего владельца
Весь в струпьях и язвах, он остался в руинах
Он потерял всех своих детей незадолго до нашего вторжения
В развалинах дома, снесенного ночью молнией
Этот человек, вероятно, не знал благодати своего Бога
Но он все равно боготворил его, хоть и нечеловеческим голосом
Мы стояли молча, чтобы прикончить его, кто-то хотел его из жалости
Но он потерял мужество перед лицом такой веры
«Когда мою жену изнасиловали - я восхваляю сладость ее тела
Братья моих сыновей ушли - я все еще разговариваю с ними
Разбили дом - целую камни
Меня затащили на помойку - смотрю на солнце
Они раздавили мое низ живота - любовь не может быть потеряна
Они вытащили мне язык, поэтому я использую пальцы, чтобы что-то сказать.
Нарисовали мои зрачки - думай своими мыслями
Спасибо тебе, Господи!
Ты создал самый прекрасный из всех миров!* »
Вождь доблестных горных племен
Я хотел бы быть богом для таких людей, как этот человек
Одного было достаточно, чтобы поднять и удержать его.
Божий мир и ничто, данное ему им
Хотя он мог бы уничтожить Его одним пожатием плеч
«Когда мою жену изнасиловали - я восхваляю сладость ее тела
Братья моих сыновей ушли - я все еще разговариваю с ними
Разбили дом - целую камни
Меня затащили на помойку - смотрю на солнце
Они раздавили мое низ живота - любовь не может быть потеряна
Они вытащили мне язык, поэтому я использую пальцы, чтобы что-то сказать.
Нарисовали мои зрачки - думай своими мыслями
Спасибо тебе, Господи!
Ты создал прекраснейший из миров!»