Перевод текста песни Woorden - Marco Borsato

Woorden (оригинал)

Het is even over vieren en de deur valt in het slot
Ze probeerde al te slapen, maar de onweet hield haar op
Ze hoort hem zachtjes vragen of ze wakker is
Maar zij houdt wijs haar mond
Ze houdt haar vragen liever veilig binnenin
Bang dat het antwoord is dat hij een ander vond
Slikt zij haar woorden in
Ze loopt de trap af naar beneden, mijn God wat is ze mooi
De koude oorlog die zij voelt is voor hem al lang ontdooid
Hij ziet dat zij haar haren heeft geföhnd en dat ze mooi is opgemaakt
Zoals ze dat voor hem ook deed in het begin
Hij wil van alles zeggen
Maar het voelt te laat, dus hij slikt zijn woorden in
Ze ziet amper door de tranen in haar ogen
Als ze weer naar huis toe rijdt
Ze weet dat hij heus wel kan raden waar zij is
Wat even warmte leek slaat snel weer om in kilte en in spijt
Het waren armen, maar niet de armen die zij mist
En hij kan zichzelf wel slaan, voor alle keren dat hij haar heeft laten staan
Dat hij haar liefde maar voor lief genomen heeft
Hij zijn vrienden en zijn werk altijd maar voor heeft laten gaan
Want zij was toch wel daar en zij ging nergens heen
Het is even over vieren en de deur valt in het slot
Hij probeerde wel te slapen, maar al snel gaf hij het op
Hij voelt dat zij vanavond ergens anders, niet echt bij vriendinnen was
Maar zeker wil hij het niet weten
Hopend dat haar liefde ooit weer wordt zoals het was
Slikt hij zijn woorden in

Слова в (перевод)

Это только после четырех, и дверь заперта
Она уже пыталась уснуть, но неведение не давало ей спать.
Она слышит, как он тихо спрашивает, не спит ли она.
Но она мудро держит рот на замке
Она предпочитает хранить свои вопросы в тайне
Боюсь, ответ в том, что он нашел кого-то другого
Она проглатывает свои слова
Она спускается по лестнице, Боже мой, она красивая
Холодная война, которую она чувствует, давно оттаяла для него.
Он видит, что она распустила волосы и что на ней красивый макияж.
Как она сделала для него в начале
Он хочет сказать все
Но уже слишком поздно, поэтому он проглатывает свои слова.
Она едва видит сквозь слезы на глазах
Когда она снова едет домой
Она знает, что он может догадаться, где она
То, что какое-то время казалось теплом, быстро превращается в холод и сожаление
Они были бедны, но не те бедняки, по которым она скучает.
И он может бить себя за то, что все время позволял ей стоять
Что он принял ее любовь как должное
Он всегда ставил друзей и работу выше себя.
Потому что она все равно была там и никуда не собиралась.
Это только после четырех, и дверь заперта
Он пытался уснуть, но вскоре сдался
Он чувствует, что сегодня она была где-то в другом месте, не совсем с друзьями.
Но он точно не хочет знать
Надеясь, что однажды ее любовь вернется к тому, что было
Он проглатывает свои слова