| Наплывае адчай, і зыбаецца сум
| Наступает отчаяние, и наступает печаль
|
| Павуціннаю кволкасьцю баб’яга лета.
| Паутинная хрупкость лета.
|
| Нас халодныя ветры латошаць, трасуць,
| Нас дуют холодные ветры, трясут нас,
|
| У тумане прапалі імклівыя мэты.
| Стремительные цели исчезли в тумане.
|
| Наплывае адчай, і зыбаецца сум.
| Наступает отчаяние, наступает печаль.
|
| Крыльляў порсткіх ніяк ня ўзьняць.
| Не поднимайте крылья криля.
|
| Парахня
| Благовония
|
| Пераела нутро, збузавала красу.
| Она съела свои внутренности, испортила свою красоту.
|
| Не адходзіць ад нас ні на крок цішыня.
| Тишина не оставляет нас ни на шаг.
|
| Нашым дзеям сьмяротны прыйшоў рачанец.
| Наши дела пришли к смерти.
|
| Дзіды часу навылет пратнулі нутро.
| Копья времени вонзились внутрь.
|
| Воблік наш гартаваны ў гадах учарнеў
| Наше лицо, закаленное годами, почернело
|
| Ад туманнай імжакі і зыркіх вятроў.
| От туманной мглы и резких ветров.
|
| Мне страшна за вас, дарагія сябры
| Я боюсь за вас, дорогие друзья
|
| За вокнамі веюць ліхія вятры
| За окнами дует порывистый ветер
|
| Пабудзьце ў хаце са мной да зары
| Оставайся дома со мной до рассвета
|
| За вокнамі веюць ліхія вятры
| За окнами дует порывистый ветер
|
| Нашым дзеям сьмяротны прыйшоў рачанец.
| Наши дела пришли к смерти.
|
| Нас адкінулі шуфлем у згоніны веку,
| Нас выбросило лопатой в разруху века,
|
| Як сьвятлом каганцовым жыцьцё мільгане,
| Когда вспыхивает свет Розария жизни,
|
| Прыляціць мо рыданьне аднекуль?
| Откуда-то прилетят рыдания?
|
| Больш ніколі ня ўбачым трывожнай зары,
| Никогда больше мы не увидим тревожный рассвет,
|
| Палахлівых кастроў прыгуменнай рабіны.
| Робкие слепки ручной малиновки.
|
| Наш апошні з грудзей анямелых узрыд
| Наш последний из лона ошарашенного
|
| Па жыцьці засумуе і ў далях загіне.
| Он будет скучать по жизни и умрет на расстоянии.
|
| Мне страшна за вас, дарагія сябры
| Я боюсь за вас, дорогие друзья
|
| За вокнамі веюць ліхія вятры
| За окнами дует порывистый ветер
|
| Пабудзьце ў хаце са мной да зары
| Оставайся дома со мной до рассвета
|
| За вокнамі веюць ліхія вятры
| За окнами дует порывистый ветер
|
| Больш ніколі ня ўбачым трывожнай зары
| Никогда больше мы не увидим тревожный рассвет
|
| (Нас, пахілых, нядэшлых, зямлёй занясе).
| (Земля понесет нас, склонных, незадачливых).
|
| I бяз нас будуць зь ветрам аўсы гаварыць,
| А без нас овес с ветром заговорит,
|
| I начамі купацца ў квяцістай расе.
| Я купаюсь в цветочной росе ночью.
|
| Шмат гадоў перажыта, загашана дум,
| Прошло много лет, погасли мысли,
|
| Неўпынёных узьлётаў разьвеяна ў полі.
| Безостановочные взлеты разлетаются по полю.
|
| Так напісана, мусіць, было на раду…
| Наверное, так и было написано...
|
| То спружынавы росхін трагічнае долі…
| У весеннего Рощина трагическая судьба...
|
| Шмат гадоў перажыта, загашана дум…
| Прошло много лет, погасли мысли...
|
| Усё бліжэюць магілы халоднай абрысы.
| Могила холодного очертания все ближе.
|
| Разьвітаньне ўсім, што за намі ідуць,
| Прощай, все, кто следует за нами,
|
| Чые сэрцы гараць, як разьдзьмуханы прысак!
| Чьи сердца горят, как надутая петарда!
|
| Мне страшна за вас, дарагія сябры
| Я боюсь за вас, дорогие друзья
|
| За вокнамі веюць ліхія вятры
| За окнами дует порывистый ветер
|
| Пабудзьце ў хаце са мной да зары
| Оставайся дома со мной до рассвета
|
| За вокнамі веюць ліхія вятры | За окнами дует порывистый ветер |