| Ando na berma |
| Tropeço na confusão |
| Desço a avenida |
| E toda a cidade estende-me a mão |
| Sigo na rua, a pé, e a gente passa |
| Apressada, falando, o rio defronte |
| Voam gaivotas no horizonte |
| Só o teu amor é tão real |
| Só o teu amor… |
| São montras, ruas |
| E o trânsito |
| Não pára ao sinal |
| São mil pessoas |
| Atravessando na vida real |
| Os desenganos, emigrantes, ciganos |
| Um dia normal, |
| Como a brisa que sopra do rio |
| Ao fim da tarde |
| Em Lisboa afinal |
| Só o teu amor é tão real |
| Só o teu amor… |
| Gente que passa |
| A quem se rouba o sossego |
| Gente que engrossa |
| As filas do desemprego, |
| São vendedores, polícias, bancas, jornais |
| Como os barcos que passam tão perto |
| Tão cheios |
| Partindo do cais |
| Só o teu amor é tão real |
| Só o teu amor… |
| Idę poboczem |
| Potykam się w zamieszaniu |
| W dół aleją |
| I całe miasto podaje rękę |
| Idę ulicą, pieszo i ludzie mijają mnie |
| Śpiesząc się, rozmawiając, przede mną rzeka |
| Lecące mewy na horyzoncie |
| Tylko twoja miłość jest tak prawdziwa |
| Tylko twoja miłość… |
| Są wystawy, ulice |
| I ruch samochodów |
| Nie stających nawet na światłach |
| Są tysiące osób |
| Idących przez życie prawdziwe |
| Rozczarowani, emigranci, Cyganie |
| Zwyczajny dzień |
| Jak bryza wiejąca od rzeki |
| Pod koniec popołudnia |
| W Lizbonie na koniec |
| Tylko twoja miłość jest tak prawdziwa |
| Tylko twoja miłość… |
| Ludziom, którzy przechodzą |
| Skradziono spokój duszy |
| Ludzie, których przybywa |
| W kolejkach bezrobotnych |
| Są sprzedawcy, policjanci, banki, gazety |
| Jak statki, przechodzące tak blisko |
| Pełne po brzegi |
| Opuszczające doki |
| Tylko twoja miłość jest tak prawdziwa |
| Tylko twoja miłość |