Перевод текста песни Wspinaczka - Lady Pank

Wspinaczka (оригинал)

Porwaliśmy się na zdobycie wielkich gór,
herosi z dawnych lat służyli nam za wzór.
Przez niebotyczną grań pięliśmy długo się,
niejeden odpadł tam, znajdując w dole śmierć.
Po drodze hulał wiatr i sypał w oczy śnieg,
paraliżował strach, odbierał zmysły lęk.
Lecz nie ustawał nikt, nawet w godzinie złej,
zaciskał pięści i śmiechem wołał: Hej!
Przepięknie jest,
i tylko tlenu mniej…
A prowadziły nas Nadzieja, Wiara, Złość,
bo tam na dole Zła naprawdę było dość.
I warto było iść, do góry wciąż się piąć,
by sobą wreszcie być, by przestać karki giąć.
I w czas wędrówki tej, był każdy z nas jak brat,
choć nie obyło się bez wiarołomnych zdrad.
Lecz nie ustawał nikt, nawet w godzinie złej,
zaciskał pięści i ze śmiechem wołał: Hej!
Przepięknie jest,
i tylko tlenu mniej…
Aż po tysiącach prób, przez przeraźliwą biel,
opłacił się nasz trud — osiągnęliśmy cel.
Czuliśmy bicie serc i pod stopami szczyt,
gdzie pewne było, że przed nami nie był nikt.
Lecz nie odezwał się tym razem żaden śmiech,
bo wszyscy padli tu, zajadle łapiąc dech.
I dziwny jakiś był zwycięstwa słodki smak,
minęło parę chwil, aż ktoś wychrypiał tak:
Przepięknie jest,
i tylko tlenu brak…
Przepięknie jest,
i tylko tlenu brak…

Восхождение (перевод)

Мы отправились покорять великие горы,
Герои прошлого служили нам образцом для подражания.
Мы долго лезли по заоблачному хребту,
не один упал там, найдя смерть внизу.
В пути дул ветер и в глаза падал снег,
он был парализован страхом, он лишил себя чувств от страха.
Но никто не переставал, даже в недобрый час,
он сжал кулаки и засмеялся: Эй!
Это красиво
и только меньше кислорода...
И вели нас Надежда, Вера и Гнев,
потому что там действительно было достаточно.
А стоило идти, еще лезть,
быть, наконец, самим собой, перестать гнуть шею.
И в этом путешествии каждый из нас был как брат,
хотя и не обошлось без вероломных измен.
Но никто не переставал, даже в недобрый час,
он сжал кулаки и, смеясь, закричал: Эй!
Это красиво
и только меньше кислорода...
Пока после тысяч испытаний, сквозь ужасную белизну,
Наши усилия окупились - мы достигли своей цели.
Мы чувствовали стук сердец и вершину под ногами,
где было точно, что перед нами никого не было.
Но на этот раз смеха не было,
потому что они все упали сюда, яростно задыхаясь.
И сладкий вкус победы был странен,
прошло несколько мгновений, пока кто-то не прохрипел так:
Это красиво
и только без кислорода...
Это красиво
и только без кислорода...