Перевод текста песни Tuulenkosija - Cmx

Tuulenkosija (оригинал)

Mielessäni seisoisinpa yksin törmän huipulla
Huutaisin ees niin kuin huutaa näkijätär kirousta
Tuulta taivaalta kun kutsuu painajaista riepottamaan pois
Vaan kirjani on väsyneet ja näyt täynnä olioita
Jotka ei oo niskojansa nöyrryttäneet maailmalla
Ne minut tahtoo vangita ja kantaa tyhjään ilmaan mukanaan
Kuljen, vaikken liiku, syvyys minut rauhoittaa
Vaik' kysymykset huutavatkin kuorolauluaan
Kuljen, vaikken liiku, syvyys minut rauhoittaa
Vaik' kysymykset huutavatkin kuorolauluaan
Ne eivät muista että ihmisellä on vain elämänsä
Senkin ne tahtovat omistaa
Nyt on tullut aika tunnistaa ne kaikki kasvot
Jotka luuli unhoon painaneensa, arkipäivän savuverhon taa
Ei unet jätä meitä rauhaan, vaikka hylkäisimme ne
Lähden iltamyöhään, viimeinkin on aika
On jää niin mustaa yllä syvyyksien
Joiden tiedän tummaan hellyytensä helmaan
Sulkeneen niin monta pyhiinvaeltajaa
Kuljen, vaikken liiku, syvyys minut rauhoittaa
Vaik' kysymykset huutavatkin kuorolauluaan
Kuljen, vaikken liiku, syvyys minut rauhoittaa
Vaik' kysymykset huutavatkin kuorolauluaan
Ne eivät muista että ihmisellä on vain elämänsä
Senkin ne tahtovat omistaa

Ветряной костюм (перевод)

На мой взгляд, я бы остался один на вершине столкновения
я бы кричал как трус
Ветер с неба, когда вы приглашаете кошмар сорвать
Но моя книга устала, и ты выглядишь полным предметов
Которые не унижали свои шеи на свете
Они хотят схватить меня и унести с собой в пустой воздух
Я иду, хоть и не двигаюсь, глубина меня успокаивает
Даже вопросы кричат ​​своим хоровым пением
Я иду, хоть и не двигаюсь, глубина меня успокаивает
Даже вопросы кричат ​​своим хоровым пением
Они не помнят, что у человека есть только жизнь
Они тоже хотят владеть им
Настало время узнать все эти лица
Кто думал, что забыли, за будничной дымовой завесой
Никакие мечты не оставят нас в покое, даже если мы их отвергнем
Я ухожу поздно ночью, наконец пришло время
Над глубинами такой черный лед
Из которых я знаю темную привязанность к краю
После закрытия так много паломников
Я иду, хоть и не двигаюсь, глубина меня успокаивает
Даже вопросы кричат ​​своим хоровым пением
Я иду, хоть и не двигаюсь, глубина меня успокаивает
Даже вопросы кричат ​​своим хоровым пением
Они не помнят, что у человека есть только жизнь
Они тоже хотят владеть им