| Reiðskjótinn okkar er reisulegt hross |
| Runnin úr Ásgarði er hann |
| Skjannhvítt faxið er skínandi foss |
| Hann skeiðar við reiðar |
| Áttfættur fákurinn æðir um jörð |
| Alföður hnarreistur ber hann |
| Hermanni verða þá hæðir og börð |
| Og heiðar vel greiðar |
| Og hann mun mig bera á baki sér |
| Við berumst um vegi sem enginn fer |
| Klárinn er þýður og kræfur og stór |
| Krafturinn tekur fram vonum |
| Gáir þó að sér, er gæfur og rór |
| Um gjótur er fljótur |
| Aldrei hann sligast og engan hann slær |
| Sleipnir er nafnið á honum |
| Alls enginn fjandmaður sitja hann fær |
| Hans fótur er skjótur |
| Nú fljúgum við léttir um loftin blá |
| Hve landið er fagurt og margt að sjá |
| Hann viljugur ber mig á baki sér |
| Við Brynhildur förum hvar enginn fer |
| Ríða, rokka, róta, reiða |
| Líða, lokka, ljóta leiða |
| Blíða, brokka, blóta breiða |
| Skríða, skokka, skjóta skeiða |
| Skeiða, skokka, skríða |
| Breiða blóta, brokka, bíða |
| Leiða ljóta, lokka, líða |
| Reiða, róta, rokka, ríða |
| Ríða um slóða og róta hvern metra |
| Líða með góðum, ljóta skal betra |
| Bíða uns slotar og blóta við eldinn |
| Skríða í hnakk fararskjóta á kveldin |
| Skeiða á klárnum og skokka um heima |
| Breiða út faðminn og brokka og dreyma |
| Leiða þá sáru og lokka svo fjendur |
| Reiða loks stúlku og rokka um lendur |