| Narfi ég hitti er nóttin var liðin, |
| Niflheimahliðin. |
| Kom hann í hnakki á kolsvörtum fola, |
| kólnaði gola. |
| Starði á okkur með stingandi augum, |
| staðurinn umkringdur vofum og draugum. |
| Þrek hans var búið og hugrekkið brostið, |
| beit okkur frostið. |
| Loki vill buga legg þinn og hug, |
| lítið því duga vopn og vörn. |
| Hlusti nú hver sem heyrir í mér: |
| Hættuleg eru Loka börn. |
| Hann þekkir staðinn sem hrímar og frystir, |
| Hel er hans systir. |
| Sagði að núna hann vildi mig vara |
| við því að fara |
| niður til hennar sem Niflheimi stjórnar, |
| neyðir og pyntar og sveltir og fórnar. |
| Bráðum ég myndi svo bágindum mæta, |
| Brynhildi græta. |
| Lævís og slyng þau læðast í hring, |
| lokka þig kringum Bæjartjörn. |
| Hlusti nú hver sem heyrir í mér: |
| Hættuleg eru Loka börn. |
| Vilja úr leyni vinna þér mein, |
| villidýr reynast hefnigjörn. |
| Hlusti nú hver sem heyrir í mér: |
| Hættuleg eru Loka börn. |
| Þig vilja hryggja, þau eru stygg. |
| þagna mun Frigg og fölna Hörn. |
| Hlusti nú hver sem heyrir í mér: |
| HÆttuleg eru Loka börn. |
| Loki vill buga legg þinn og hug, |
| lítið duga því vopn og vörn. |
| Hlusti nú hver sem heyrir í mér: |
| Hættuleg eru Loka börn. |