Перевод текста песни Liedje bij de wieg - Louis Davids

Liedje bij de wieg (оригинал)

Mijn lieve vent, als ik jou zo zie slapen
Zo heerlijk rustig op jouw peluwtje van dons
Dan moet ik dikwijls denken aan de stakkers
Die het zo veel minder hebben, schat, dan jij bij ons
Dan zie ik ze voor me, met hun bleke snuitjes
Dan zie ik ze voor me, met een ingevallen mond
En ook hun bedje zie ik in gedachten
Wat vuile lompen op een koude harde grond
Ze dragen nooit, als jij, een wit hansopje
Ze hebben menigmaal geen hempje aan hun lijf
Ze horen nooit een vriendelijk wiegeliedje
Hun oogjes sluiten bij gemor en bij gekijf
En als ze dromen is het van de slagen
En van de snauwen die ze kregen overdag
En o zo zelden speelt er om hun lippen
Wanneer ze slapen, eens een glimpje van een lach
Ze komen 's morgens uit de nauwe sloppen
Waar nooit een sprankje van een zonnestraaltje valt
Ze kijken angstig om naar het gore krotje
Waar vader dreigend achter hen zijn vuisten balt
En op hun zwakke krom gegroeide beentjes
Gaan ze de hele dag weer schuren langs de straat
En in hun lege, hongerige maagjes
Komt het afval, dat een hond nog liggen laat
Mijn lieve vent, als ik jou zo zie slapen
Zo heerlijk rustig, in je mollig warme bed
Dan wordt er dikwijls naast jouw blozend snuitje
Opeens een beeldje van zo’n schooiertje gezet
En dan voel ik het opeens zo heftig
Dat er een onrecht is in onze maatschappij
Want is zo’n arme, kleine bleke schooier
Niet ook een mensenkind, onschuldig zoals jij?
En ben je later eenmaal man geworden
Kijk dan maar nooit minachtend op een schooier neer
Maar vind in het steunen en het troosten der misdeelden
Je mooiste levensdoel, mijn schat, je grootste eer
En wil een schooier je zijn hand soms reiken
Let op zijn hart, kind en kijk niet naar zijn kledij
Want dikwijls vind je in de fijnste kleren
De grootste schooiers juist in onze maatschappij

Liedje bij de wieg (перевод)

Мой дорогой мальчик, когда я вижу, что ты вот так спишь
Так чудесно тихо на твоей пуховой подушке
Тогда мне часто приходится думать о бедных людях
У кого его гораздо меньше, милый, чем у нас с тобой
Затем я вижу их перед собой, с их бледными мордами
Затем я вижу их перед собой с запавшим ртом
И я также вижу их кровать в своем уме
Какие-то грязные тряпки на холодной твердой земле
Они никогда не носят белый комбинезон, как ты.
У них часто нет рубашки на теле
Они никогда не слышат нежную колыбельную
Их глаза закрываются, когда они ворчат и спорят.
И когда они мечтают, это удары
И о рычаниях, которые они получили в течение дня
И так редко игра вокруг их губ
Когда они спят, даже проблеск улыбки
Они выходят из узких трущоб по утрам
Где никогда не падает проблеск солнечного луча
Они с тревогой смотрят на грязную лачугу
Где отец угрожающе сжимает кулаки за их спиной
И на своих слабых кривых ногах
Они возвращаются к пескоструйным работам на улице в течение всего дня
И в их пустых, голодных желудках
Приходит мусор, который собака все еще оставляет после себя
Мой дорогой мальчик, когда я вижу, что ты вот так спишь
Так чудесно тихо, в твоей пухлой теплой постели
Потом часто рядом с твоим краснеющим рылом
Вдруг поставить памятник такому бомжу
И тогда я вдруг чувствую это так сильно
Что в нашем обществе несправедливость
Потому что такой бедный, маленький бледный бомж
Не такое же человеческое дитя, невинное, как ты?
И ты стал мужчиной однажды
Тогда никогда не смотри на бомжа с презрением
Но найти в поддержке и утешении обездоленных
Твоя величайшая цель в жизни, моя дорогая, твоя величайшая честь
А иногда бомж хочет связаться с вами
Внимай его сердцу, дитя, и не смотри на его одежду
Потому что вы часто находите в лучшей одежде
Самые большие бомжи в нашем обществе