Текст песни O zampugnaro 'nnammurato - Massimo Ranieri

O zampugnaro 'nnammurato

Nu bellu figliulillo zampugnaro,
che a Napule nun c’era stato ancora,
comme chiagneva, 'nnante a lu pagliaro,
quanno lassaje la 'nnammurata fora…
E a mezanotte, 'ncopp'a nu tra­no,
pe' Napule partette da Avellino…
Ullro — ullro…
buono e sincero…
Da lu paese, a Napule arrevato,
nce cammenava comm’a nu stunato…
E succedette ca, na bella sera,
jette a sunЎ a la casa 'e na signora:
Tapp (c)te, luce, pavimente a cera…
ricchezze maje nun viste anfin’a allora!
Ma se 'ncantaje, cchi№ assaje de sti rricchezze,
'e ll’uocchie d''a signora e de li ttrezze…
Ullro — ullro…
fuje nu mistero:
Quanno jette pe' vasЎ ў signora 'e mmane:
«Zitto, — sentette 'e d­ - viene dimane…»
Cielo, e comme fuje doce 'sta nuvena
ca ll’attaccaje cu n’ata passione…
E se scurdaje 'e ll’ammore 'e Filumena
ch’era fatecatora e bona bona…
Ma ll’urdema jurnata ca turnaje,
chella signora, ў casa, 'un ce 'a truvaje…
Ullro — ullro…
sturduto overo,
Avette ciento lire e 'sta 'mmasciata:
«Scurdatavella, chella mmaretata…»
Na casarella 'mmiez'a li mmuntagne,
nu fucularo cu nu cippo 'e pigne…
'A neve sciocca e na figliola chiagne:
Chis stu lietto 'e sposa si se 'ncigna…
P''a strada sulitaria d’Avellino
nun sta passanno manco nu tra­no…
Ullro — ullro…
«Cagna penziero…»
Sta sotto a nu barcone appuntunato…
Poveru zampugnaro 'nnammurato…