| Kι αν προσπαθώ στο φως της μέρας να ξεχάσω
| И если я попытаюсь при свете дня забыть
|
| Κι αν προσπαθούνε να με κάνουν να γελάσω
| И если они попытаются меня рассмешить
|
| Είναι στιγμές που όλα γύρω μοιάζουν ξένα
| Это моменты, когда все вокруг кажется чужим
|
| Γιατί εσύ δεν είσαι εδώ…
| Почему ты не здесь…
|
| Φεύγουν οι μέρες για τους άλλους μα για μένα
| Дни проходят для других, но для меня
|
| Φαίνεται ο χρόνος πως ξεχάστηκε στα φρένα
| Кажется, время забылось на тормозах
|
| Κάθε καινούριο μοιάζει ρούχο φορεμένο
| Каждый новый выглядит как изношенная одежда
|
| Γιατί εσύ δεν είσαι εδώ…
| Почему ты не здесь…
|
| Κι όμως νιώθω μια φωνή πάλι να σιγοψυθυρίζει
| И все же я снова чувствую голос, шепчущий
|
| Να μου λέει πως δεν τελειώνει όταν κάτι αρχίζει
| Чтобы сказать мне, что это не заканчивается, когда что-то начинается
|
| Κι όσο η νύχτα αυτή περνάει, φωνή πως δυναμώνει
| И по мере того, как проходит эта ночь, голос становится громче
|
| Κι είσαι εσύ, μονάχα εσύ…
| И это ты, только ты…
|
| Βλέπω πάλι μια σκιά στους τοίχους να γυρίζει
| Я снова вижу тень на вращающихся стенах
|
| Στο καθρέφτι μου μπροστά, καρδιές να ζωγραφίζει
| В моем зеркале впереди рисуют сердца
|
| Κι όσο η νύχτα αυτή περνάει σκιά πως ζωντανεύει
| И пока эта ночь проходит, тень оживает
|
| Κι είσαι εσύ, μονάχα εσύ, στη νύχτα αυτή!
| И это ты, только ты сегодня вечером!
|
| Έλα για λίγο στο σκοτάδι να χαθούμε
| Приходите на время в темноте, чтобы заблудиться
|
| Έλα μια βόλτα να με βγάλεις και όπου βγούμε
| Приходи на прогулку и возьми меня, куда бы мы ни пошли
|
| Μοιάζουν οι τοίχοι φυλακή και δεν αντέχω
| Стены выглядят как тюрьма и я этого не выношу
|
| Γιατί εσύ δεν είσαι εδώ…
| Почему ты не здесь…
|
| Κι όμως νιώθω πάλι μια φωνή να σιγοψίθυριζει
| И снова я чувствую голос, шепчущий
|
| Να μου λέει πως δεν τελειώνει όταν κάτι αρχίζει
| Чтобы сказать мне, что это не заканчивается, когда что-то начинается
|
| Κι όσο η νύχτα αυτή περνάει, φωνή πως δυναμώνει
| И по мере того, как проходит эта ночь, голос становится громче
|
| Κι είσαι εσύ, μονάχα εσύ…
| И это ты, только ты…
|
| Βλέπω πάλι μια σκιά στους τοίχους να γυρίζει
| Я снова вижу тень на вращающихся стенах
|
| Στο καθρέφτη μου μπροστά, καρδιές να ζωγραφίζει
| Перед моим зеркалом нарисованы сердца
|
| Κι όσο η νύχτα αυτή περνάει σκιά πως ζωντανεύει
| И пока эта ночь проходит, тень оживает
|
| Κι είσαι εσύ, μονάχα εσύ, στη νύχτα αυτή!
| И это ты, только ты сегодня вечером!
|
| Κι είσαι εσύ, μονάχα εσύ στη νύχτα αυτή | И это ты, только ты сегодня |