| Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ' τις σκέψεις μου |
| ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια |
| μια γυναίκα που τ ' όνειρό της σκότωσε |
| και πριν το μάθουν όλοι το `στειλε στ' αστέρια. |
| Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ' τις σκέψεις μου |
| ένα τραγούδι που πάντα τρόμαζα να γράψω |
| η μυρωδιά μιας ξεχασμένης θάλασσας |
| που βρέχει μόνο αυτά που ήθελα να κάψω. |
| Αν θέλεις να με βρεις |
| να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις. |
| Αν πάλι δεν μπορείς |
| μη φύγεις, μη χαθείς. |
| Κι αν η σιωπή που τριγυρνάει στην ομορφιά σου |
| στο τέλος δέσει την οργή σου με βροχή |
| και γίνει στίχος που ξεχνάει τ' όνομά σου |
| κι έρχεται πάλι όταν έρχεσαι κι εσύ. |
| Θα είσαι πάντα το λευκό χρώμα απ' τις σκέψης μου |
| ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια |
| μια γυναίκα που τ' όνειρό της σκότωσε |
| και πριν το μάθουν όλοι το `στειλε στ' αστέρια. |
| Αν θέλεις να με βρεις |
| να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις. |
| Αν πάλι δεν μπορείς |
| μη φύγεις, μη χαθείς. |
| Αν θέλεις να με βρεις |
| να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις. |
| Αν πάλι δεν μπορείς |
| μη φύγεις, μη χαθείς. |