| Een dag, een zonnige dag |
| die kalm en ondoordacht |
| bijna als een cadeau, daar voor me openlag |
| alsof oktober wacht, alsof de zomer dacht: |
| Laat het nog even zo, zomer zijn |
| Zo simpel is dan geluk |
| was zo dan het leven bedoeld |
| zo mooi, groots en zinloos |
| draait de aarde! |
| Als er een hemel zou bestaan |
| dan is dit hoe 't voelt! |
| Zo warm, broos en tijdloos! |
| m’n slapen en waken, zo weelderig waardeloos |
| Een moment, een heilig moment |
| is alles onbestemd |
| Alles wat was geweest |
| wat komt zo veilig, |
| onbekend niet onbemind, |
| en wendbaar als een kind |
| rijken we naar de zon, zonneschijn! |
| Zo simpel is dan geluk |
| was zo dan het leven bedoeld |
| zo mooi, groots en zinloos |
| draait de aarde! |
| Als er een hemel zou bestaan |
| dan is dit hoe 't voelt! |
| Zo warm, broos en tijdloos! |
| m’n slapen en waken, zo weelderig waardeloos |
| Een dag, een zonnige dag |
| Zo simpel is dan geluk |
| was zo dan het leven bedoeld |
| zo mooi, groots en zinloos |
| draait de aarde! |
| Als er een hemel zou bestaan |
| dan is dit hoe 't voelt! |
| Zo warm, broos en tijdloos! |
| m’n slapen en waken, zo weelderig waardeloos |